Dwa rodzaje poznania:
- hermeneutyczny (interpretacyjny: 'co to znaczy?')
- empiryczny, opisowy ('co to daje?')

Człowieka można określić opisując jego wygląd, jego zachowanie, jego środowiskowy kontekst. Żeby go zrozumieć, trzeba z nim POROZMAWIAĆ. Poznanie człowieka nie ogranicza się do obserwacji. Musi zajść interakcja.

"Możesz stać się przejrzysty nawet dla Boskości, wyzwolony we własnej, nieskończonej głębi. Ale nigdy, na żadnym poziomie, nic z tego nie otworzy się dla ciebie, jeśli trzymasz się tylko powierzchni."

Jest pewien problem. Co jeśli zacznę dopatrywać się 'głębi' zjawisk, które jej w rzeczywistości nie mają? Co może znaczyć np. źdźbło trawy? Siedzę w lesie i próbuję zinterpretować mrówkę, która gryzie mnie w dupę. Na własny użytek, wyławiam to co kryje się pod powierzchnią. Jest to dla mnie tak naturalne, że zatraciłem zdolność opisowej, 'powierzchniowej' obserwacji. Siedzę w lesie, mrówka gryzie mnie w dupę, a ja nie wiem co mam z tym zrobić. Przetrwałem dzięki interpretacji, ale interpretacja działa na ludzi, działa na istoty wyposażone w intelekt. Dlatego czuję się oddzielony od wszystkiego co swojego bytu nie opiera na racjonaliźmie. W lesie czuję się jak na cmentarzu. Martwi ludzie są w stanie odsłonić już tylko swoją powierzchnię, dlatego są tacy niepokojący. Nic już nie znaczą. Las też nic nie znaczy. Nie kryje w sobie niczego, poza wyobrażeniem, że może coś w sobie kryć. Z lasem nie da się wejść w interakcję. Jako hermeneutyczne kryterium, nie jest satysfakcjonujący. Nie chcę być przejrzysty dla Boskości w swej nieskończonej głębi. Chciałbym zgubić się w lesie.

horror vacui

Manieryzm – styl, występujący od ok. 1520 do końca XVI wieku i charakteryzujący się dążeniem do doskonałości formalnej i technicznej, a także wysubtelnieniem, wyrafinowaniem, wykwintnością i swobodą form.
Jednym z najbardziej charakterystycznych dzieł manierystycznego nurtu, jest Madonna z dłutgą szyją. Postaci wydłużone, niesymetryczne. Madonna ma nienaturalnie długą szyję, wygląda tak, jakby Parmigianino wstawił jej co najmniej dwa dodatkowe kręgi.
Sztuka renesansu nie miała już dłużej zastosowania, kiedy do twórców dotarło, że świat nie opiera sie jedynie na zasadzie złotego podziału. Powstał manieryzm. Malarstwo oraz architekturę tego okresu cechowało horror vacui, lęk przed pustką.

Zakończenie do "12 skrzyń":
Postać siedzi w barze i myli (subiekt stolika, ogólny):
- (...)moje zmysly. Odpoada kolejno wech, dotyk (pauza). Dalej ostatnie dwa: sluch (cisza, pauza).
Obraz znika.
Koniec filmu.

ADAPTACJA.

3. NIE MUSZĘ ROZUMIEĆ

2. TYLKO JA DECYDUJĘ O TYM CO BĘDĘ CHCIAŁ LUB NIE CHCIAŁ ZROZUMIEĆ

1. TYLKO JA JESTEM ODPOWIEDZIALNY ZA TO JAK MOJE ŻYCIE WYGLĄDA