Doznawanie muzyki, dotyku to jedne z tych rzeczy z którymi nie dokońca wiesz co masz zrobić. Pragnę to jakoś uchwycić; to jedyny przypadek w którym jestem w stanie rozkoszować się całkowitym brakiem kontroli.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Ten post wywołuje we mnie niepokój.
OdpowiedzUsuńA, to mój ulubiony cytat z tej piosenki:
The face in the mirror won't stop
The girl in the window won't drop
A, to z "Gry w klasy":
'Nigdy nie uwolnię się od uczucia, że tu oto, tuż obok mej twarzy, uwięzione miedzy mymi palcami, jest coś jakby dążenie do jasności, wyskok ze mnie ku temu, co mnie otacza, lub z tego co mnie otacza ku mnie, coś nieskończenie przejrzystego, co mogłoby zakrzepnąć i zmienić się w całkowitą jasność, poza czasem i przestrzenią. Jak gdyby drzwi z opali i diamentów, za którymi zaczyna się być tym, czym się jest naprawdę, a czym nie chce się, nie umie się i nie jest się w stanie być.
Nic nowego ani w tym pragnieniu, ani w tym niepokoju, tyle że za każdym razem bardziej rozczarowują namiastki, które nam ofiaruje codzienna i coroczna świadomość; to archiwum wspomnień i dat, te namiętności, w których zostawiamy strzępy czasu i własnej skóry, te sygnały tak odległe od tego innego sygnału tuż obok, tu, koło mej twarzy, od tego przeczucia (które już prawie jest widzeniem) demaskującego całą fałszywą wolność, w której poruszamy się po ulicach na przestrzeni lat.'
Przekładając na język prostych ludzi:
OdpowiedzUsuń"Cała Twoja energia, wszystko, co tam jest, zostaje wciągnięte do czegoś takiego, jak odkurzacz próżniowy.
Wkładasz kolosalny wysiłek w to, by zapobiec wessaniu w próżnię tego wszystkiego. To bardzo przerażająca sytuacja. Lęk jest mechanizmem obronnym."
We mnie też wywołuje niepokój.
OdpowiedzUsuń